Ocena wątku:
  • 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

[-]
Tags
wybrać co

Co wybrać
#1
CO WYBRAĆ

Decydując sie na rozpoczęcie przygody z cb radio jesteśmy w kropce podczas wyboru sprzętu. Dręczą nas pytania jakie radio, antęnę, kabel, mikrofon, zasilacz (itp) wybrać. W tym dziale przytoczę kilka wskazówek na co należy zwracać uwagę przy wyborze sprzętu.

ANTENA BAZOWA - STACJONARNA

Wybór anteny nie jest wcale sprawą prostą. Jest to najważniejszy element wpływający w bardzo dużym stopniu na przeprowadzane łączności. Złych anten nie ma. Pojawiające się problemy wynikają:

* ze złego doboru anteny do warunków jej pracy
* z niewłaściwej regulacji anteny

Pod względem mechanicznym anteny możemy podzielić na wykonane ze stopów aluminiowych oraz z włókna szklanego. Należy pamiętać, że w przypadku anten z włókna szklanego promiennikiem zazwyczaj jest drut miedziany umieszczony wewnątrz rury kompozytowej, stanowiącej konstrukcję nośną.

Anteny ze stopów aluminiowych:

* Większa sprawność niż anten wykonanych z włókna szklanego
* Mniej odporne na ekstremalne warunki atmosferyczne
* Szerzej się stroją z uwagi na przekrój rurowy promiennika

Anteny z włókna szklanego:

* Mniejsza sprawność niż anten ze stopów aluminiowych
* Bardzo dobra odporność na ekstremalne warunki atmosferyczne
* Nie wymagają częstej konserwacji
* Mniejsza szerokość strojenia (naturalna) z uwagi na promiennik wykonany z cienkiego drutu

Wybierając antenę należy rozważyć:

* Rodzaj mocowania anteny na maszcie. Wpływa to na straty w cewce. Najlepszym rozwiązaniem jest mocowanie centryczne - osadzenie anteny bezpośrednio na maszcie tak aby cewka nie była przesłonięta żadnymi metalowymi elementami. Taki rodzaj mocowania można spotkać w antenie Sirio 827, Sirio 2008 - 2016, Spectrum 1600, Lemm AT-92 SuperLemm. Gorszymi rozwiązaniami jest mocowanie za pomocą uchwytu z ceownika. Element ten jest umieszczony obok cewki co wprowadza dodatkową oporność strat do układu.
* Rodzaj elementu strojącego antenę. Najlepszym rozwiązaniem jest strojenie za pomocą długości szczytówki promiennika (Sirio 827) z uwagi że nie wprowadza to dodatkowych strat do układu. Niestety strojenie takie jest bardziej kłopotliwe ponieważ musimy zdjąć antenę z masztu. Wszelkiego rodzaju stroiki (Sirio GPE 27 5/8), pierścienie strojące zlokalizowane na cewce (President Black Pirate R5) wprowadzają dodatkowe straty w układzie. Zaletą takiego rozwiązania jest prostota strojenia. Przy krótkich masztach nie będzie wymagane zdejmowanie anteny z masztu.
* Ilość i długość przeciwwag (jeżeli antena takowe posiada) Im przeciwwag jest więcej tym pozioma charakterystyka promieniowania anteny jest bardziej kołowa. Długość i ilość przeciwwag wpływa również na jakość naszej sztucznej ziemi którą one tworzą.
* Rodzaj cewki dopasowującej. Najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o sprawność są zewnętrzne cewki powietrzne Sirio 827, Lemm AT92 SuperLemm co prawda podczas oblodzenia rosną w nich straty co objawia się większym współczynnikiem WFS ale takich dni w roku jest mało. Kompromisem w tej sytuacji są rozwiązania zastosowane w antenach Sirio 2008 - 2016, Spectrum 1600.
* Średnicę oraz grubości ścianek profili, z których wykonany jest promiennik (w przypadku anten wykonanych ze stopów aluminiowych). Prym w tym aspekcie wiedzie antena Sirio 827 której promiennik u podstawy (cewka) ma średnicę aż 44 mm a grubość ścianki wynosi 2 mm. Sprawia to że jest to naprawdę bardzo wytrzymała antena.
* Jakość wykonania anteny.
* Cenę.
* Jaki rodzaj łączności chcemy prowadzić (lokalne, DX).

Rodzaj montażu anteny

Mocowanie utwierdzone
Ten rodzaj mocowania nie zapewnia swobody obrotu masztu w punkcie podparcia. Maszt przekazuje w tym miejscu siłę pionową (ciężar masztu anteny, oblodzenia); siłę poziomą (parcie wiatru), moment zginający (parcie wiatru). W tego rodzaju mocowaniu największe naprężenia występować będa u podstawy masztu w miejscu jego zamocowania. Zatem należy użyć odpowiedniego przekroju na maszt. Należy również się liczyć ze znacznymi siłami przekazywanymi na podporę. W przypadku stosowania dwóch punktów podparcia (np. opaski kominowe) warto rozstawić je w jak największej odległości od siebie co zapewni przekazywanie mniejszych sił poziomych na podporę. Należny pamiętać, iż opaska musi być w stanie przenieść siłę pozioma przekazywana na podporę oraz siłę wywołana przez jej naciągnięcie.

Ten rodzaj mocowania najłatwiej zrealizować za pomocą opasek okalających podporę montażową (np. komin) albo poprzez osadzenie masztu w podporze (zabetonowanie). Tego typu maszty osiągają wysokość do 6 m. Większe wysokości da się oczywiście osiągnąć ale trzeba stosować maszty kratownicowe, których przekrój jest w stanie przenieść większe siły wewnętrzne.

Mocowanie przegubowe
Ten rodzaj mocowania zapewnia swobodę obrotu masztu w punkcie podparcia. Maszt przekazuje w tym miejscu siłę pionową (ciężar masztu anteny, oblodzenia); siłę poziomą (parcie wiatru). Moment zginający (parcie wiatru) nie jest przekazywany na podporę. W tego rodzaju mocowaniu największe naprężenia występować będą w miejscu montażu do masztu odciągów. Odciągi są konieczne ponieważ bez nich układ stał by się mechanizmem i uległ by zniszczeniu. W danej chwili zawsze pracuje jeden odciąg (rozciąganie). W pozostałych pojawiają się siły ściskające i odciągi ulegają natychmiastowemu wyboczeniu (pracują jako cięgła - przenoszą tylko siłę rozciągającą). Przekrój odciągów nie musi być znaczny. Wystarczają już 2-3 milimetrowej średnicy linki stalowe. Lina stalowa jednozwita o Rm= 1400 MPa i średnicy 2,0 mm jest w stanie przenieść siłę do 3,33 kN. Ta sama lina o średnicy 3,2 mm przeniesie silę rozciągającą o wartości do 8,28 kN. Lina zakończona powinna być kauszami odpowiednimi do średnicy liny. W celu zapobiegnięcia indukcji prądów w odciągu warto go podzielić na odcinki nie większe niż 1/6 λ za pomocą odpowiednich izolatorów. Należy jednak pamiętać że izolator powinien mieć wytrzymałość na rozciąganie co najmniej taką sama jak lina. W przeciwnym wypadku to on będzie najsłabszym ogniwem naszego odciągu. Odciągi powinny być zamocowane do podłoża za pomocą kotew o odpowiedniej nośności (rozciąganie i ścinanie). Podłoże, w których osadzone są kotwy musi również zapewniać przeniesienie tych sił.

Ten rodzaj mocowania najłatwiej zrealizować za pomocą opasek okalających podporę montażową (np. komin) albo poprzez osadzenie masztu w podporze (zabetonowanie).

O czym należy pamiętać

* Antena powinna być zamontowana powyżej innych anten znajdujących się na dachu (telewizyjne, W-LAN).
* W promieniu 1/2 λ wokół skrajnych elementów anteny nie powinny znajdować się żadne metalowe obiekty i urządzenia.
* W miarę możliwości starajmy się wykonać maszt z tego samego rodzaju materiału co antena (np. aluminium). Zredukuje to korozję elektrochemiczną na styku różnych metali.
* Nie montujmy anteny w pobliżu kominów dymowych i spalinowych. Antena zamontowana w takim miejscu narażona jest na większą korozję.
* Wszelkie połączenia należy zabezpieczyć przed wnikaniem wody koszulkami termokurczliwymi , silikonem (o odczynie naturalnym), lub taśmą izolującą (owijanie należy rozpocząć od dołu ku gorze).
* Kabel antenowy powinien być przymocowany do masztu w odstępach co 50 cm.
* Cewka anteny powinna mieć od spodu otwór tak aby ewentualna woda, która się do niej przedostała, miała możliwość ujścia. Uchroni to cewkę przed rozsadzeniem w przypadku nadejścia temperatur ujemnych.
* Warto kontrolować antenę raz w roku (przegląd wiosenny).
* Nie najlepszym czasem montażu jest okres występowania wysokich temperatur (naciągnięte opaski, odciągi przy nastaniu niskich temperatur będą miały dodatkową siłę rozciągającą).

Antena, a zasięg łączności

* W przypadku łączności lokalnych (fala bezpośrednia) zasięg w dużym stopniu zależy od wysokości montażu anteny ponad terenem oraz od długości promiennika. Wpływ na zasięg ma oczywiście również antena naszego korespondenta. Przy obu antenach umieszczonych 20 m nad terenem, zasięg w danym terenie będzie większy niż w przypadku gdyby jedna z tych anten była umieszczona 10 m nad terenem.
* W przypadku łączności DX (z wykorzystaniem odbić) bardzo dużo zależy od warunków propagacyjnych. Możemy osiągnąć łączności na dystansie wynoszącym kilka tysięcy kilometrów.

Dla początkujących

Osoby zaczynające swoją przygodę z CB radiem powinny wybrać tanią antenę typu 5/8 np. Sirio GPE 27 5/8; Masen ALMAS-GRUN 5/8-A (łączności lokalne i DX) lub 1/4 np. Lemm V3 AT80 Skylab (łączności lokalne). Pozwoli to zapoznać się z zagadnieniem i w przyszłości dokonać wyboru anteny o znacznie lepszych parametrach.

Anteny balkonowe

W przypadku braku możliwości montażu anteny na dachu budynku można śmiało zamontować anteny balkonowe tzw. boomerangi. Są to zazwyczaj anteny o długości 1/4 λ wyposażone w jedna przeciwwagę. Antena taka przy prawidłowym montażu zapewni dużo większy zasięg łączności niż tzw rozwiązanie parapetowe (montaż anteny mobilowej, która do prawidłowej pracy potrzebuje przeciwwagi - nadwozia pojazdu).

ANTENA MOBILOWA - PRZEWOŹNA

Wybór anteny nie jest wcale sprawa prostą. Jest to najważniejszy element wpływający w bardzo dużym stopniu na przeprowadzane łączności.

Dla osób niewtajemniczonych istnieje prosta zasada przy wyborze anteny: Im antena dłuższa i im wyżej zamontowana tym większy zasięg łączności w danym terenie uda nam się osiągnąć.
Kierując się wyborem anteny należy mieć również na uwadze parametry anteny oraz jakość jej wykonania, która rzutuje na bezproblemową pracę tego elementu radiostacji w przeciągu kilku, kilkunastu lat.

Wybierając antenę należy rozważyć:

* Miejsce montażu
* Rodzaj montażu
* Długość anteny
* Parametry anteny
* Jakość wykonania anteny
* Cenę
* Dystans na jakim chcemy prowadzić łączności

Miejsce montażu
Najlepszym miejscem do montażu anteny mobilowej duża płaska, metalowa powierzchnia, która znajduje się jak najwyżej ponad terenem. Zazwyczaj jest to środek dachu kabiny pojazdu. Takie miejsce zapewni najbardziej kołową charakterystykę promieniowania w płaszczyźnie poziomej oraz najlepszą ochronę przed polem elektromagnetycznym w.cz. Anteny można montować w różnych miejscach: na klapie bagażnika, na rynience dachowej, na pałąku lusterka. Należy unikać montażu anteny w pobliżu metalowych elementów nadwozia, które przesłaniają cewkę oraz promiennik z uwagi na znaczny wzrost strat. Jeżeli nie mamy innej możliwości starajmy się aby odległość od tych elementów była jak największa. Pamiętajmy, iż antena powinna być ustawiona pionowo lub z lekkim wychyleniem w przednią z stronę pojazdu. Spowoduje to, iż wygięcie promiennika w trakcie przemieszczania się nie będzie miało aż tak dużego wpływu na sygnał który wypromieniowuje antena.

Miejsca montażu, których należy unikać

* zderzaki
* pionowe elementy poszycia pojazdu przesłaniające antenę
* owiewki, kabiny wykonane z tworzyw sztucznych bez odpowiedniej metalowej siatki połączonej z resztą nadwozia pojazdu
* bliskie odległości ogrzewanych szyby (ścieżki oporowe)

Rodzaj montażu

* Mocowanie stałe w otworze karoserii. Zapewnia najlepszą pracę anteny, bardzo dobrą masę w.cz. oraz dużą odporność na zakłócenia.
* Za pomocą uchwytów montażowych. Taki montaż wprowadza niewielką oporność strat do układu. Zapewnia dobrą masą w.cz. oraz dobrą odporność na zakłócenia.
* Za pomocą podstaw magnetycznych. Najbardziej popularny i bardzo wygodny rodzaj montażu. W układzie z takim mocowaniem często pojawiają się sprzężenia i braki dobrej masy w.cz. Zaleca sie stosować jak największe średnice podstawy magnetycznej co wpływa na zmniejszenie oporności strat. Wbrew pozorom antena ma połączenie elektryczne z nadwoziem pojazdu. Realizowane jest to za pomocą kondensatora, którego okładkami są podstawa magnetyczna oraz karoseria pojazdu. Brak galwanicznego połączenia anteny z karoserią pojazdu nie stanowi problemu dla prądów w. cz. Potoczne masę w takim układzie nazywa się jako masę pojemnościową.

Sprawność anten prętowych w zależności od długości promiennika

* 30 cm - do 1 %
* 50 cm - do 2 %
* 100 cm - do 10 %
* 150 cm - do 23 %
* 200 cm - do 41 %

Długość anteny prętowej, a zasięg łączności

* < 60 cm.
Wykorzystując taką antenę będziemy w stanie nawiązać łączność na dystansie 1-3 km (mobil-mobil). Stosowanie takich anten wg mnie mija się z celem. W trudnym (30 m obniżenie poziomu gruntu - niecka) terenie zabudowanym (gęsta zabudowa o wysokości ponad 10 m) na dystansie 1,40 km odbierałem (stacja bazowa) stację mobilną z rapotem R3/S1-2 (wg S-metera), która nadawała wykorzystując 30 cm antenę. Z tego samego miejsca 60 cm antena dała efekt wzrostu sygnału do wartości 6S oraz wzrost czytelności do R4. Wyniki mówią same za siebie. Nie dajmy się zwieść opinii sprzedawców, iż takiej długości anteny są bardzo dobre i wystarczające.
* 60-100 cm.
Anteny tej długości to rozwiązanie dla osób, które są zmuszone do ograniczenia jej długości.
* 100 cm.
Uważam, że to rozsądne minimum. Możemy uzyskać zasięg łączności wynoszący do 8 - 10 km (mobil-mobil) oraz do 20 km (mobil-baza) w linii prostej.
* 100-150 cm.
Antena pozwoli uzyskać zasięg łączności do 15 km (mobil-mobil) oraz do 35 km (mobil-baza) przy zadowalających raportach. Jeżeli radio jest dla nas czymś więcej niż ”antymisiek”, chcemy bezproblemowo prowadzić łączności z innymi stacjami wybierzmy antenę o właśnie takiej długości.
* 150-200 cm.
Antena tej długości pozwoli uzyskać zasięg łączności do 20 km (mobil-mobil) oraz do 50 km (mobil-baza) w linii prostej. Zmaksymalizuje ona zasięg łączności z danymi stacjami.

Przytoczone powyżej odległości nie są ścisłą regułą z uwagi, iż zasięg w dużej mierze zależy od terenu, w którym stacje się znajdują. Jeżeli stacje znajdują się w terenie płaskim, niezabudowanym to łączność między nimi może odbywać się na dużo większym dystansie niż jak by znajdowały się one w terenie zabudowanym. Duże odległości możemy uzyskać jeżeli stacja będzie znajdowała się na dużym wzniesieniu (np teren wyżynny, górski). Łączności w takich warunkach (fala bezpośrednia) na dystansie ok. 100 km nie są rzadkością.

Pamiętajmy, że maksymalny zasięg łączności nigdy nie będzie opatrzony dobrym raportem. Czytelność będzie oscylować w dolnych granicach R3, a siła sygnału będzie minimalna S2 (odsłuchowo).

W przypadku łączności DX możemy osiągnąć dystans wynoszący kilka tysięcy kilometrów.

TRANSCEIVER CB

Wybór transceiver'a jest sprawą bardzo indywidualną. Należy pamiętać, iż transceiver CB nie jest telefonem komórkowym i szumieć musi. Na rynku można spotkać bardzo dużo modeli, które różnią się funkcjami oraz parametrami. Przed wyborem odpowiedniego modelu należy zapoznać się z definicjami przedstawionymi w zakładce gałkologia i teoria mieć możliwość orientowania się w temacie. Zwracajmy uwagę na parametry danego urządzenia, ilość dostępnych regulacji, a także na ergonomię używania danego modelu. Każde radio zapewnia inny odsłuch, który odbierany jest indywidualnie. Jeżeli ktoś jest zadowolony z danego modelu nie oznacza to wcale, że model ten sprawdzi się u nas.

Najlepszym sposobem wyboru właściwego transceiver'a jest możliwość przetestowania go przed zakupem. W porządnych punktach sprzedaży nie powinno być problemu z podłączeniem radiotelefonu do instalacji antenowej w celu sprawdzenia danego modelu.

Dobry transceiver charakteryzuje się:

* wąskim torem odbiornika (selektywność) - filtry o stromych zboczach
* wysoką czułością odbiornika
* odpornością na modulację skrośną
* wysokim tłumieniem międzykanałowym (odstęp 10 kHz)
* dobrymi układami ANL i NB
* niską emisją sygnałów pasożytniczych

Aby prawidłowo dobrać transceiver CB do swoich potrzeb bardzo ważne jest ważne jest zrozumienie definicji i określeń charakteryzujących te urządzenia.

Transceiver do stacji bazowej

Początkujący operatorzy, którzy chcą wykonywać łączności lokalne, a nie są zbytnio zasobni w fundusze mogą śmiało zakupić transceiver niższej klasy. Dobrze aby pracował on w emisji AM oraz FM, a także posiadał regulację czułości odbiornika (Rf-gain). Wbrew pozorom za naprawdę niewielkie pieniądze można mieć radyjko, które pozwoli na prowadzenie łączności na przyzwoitym poziomie. Warto wymienić oryginalny mikrofon na taki, który wyposażony jest w wzmocnienie i echo. Jakość modulacji z takiego zestawu będzie o wiele lepsza niż z jakiegokolwiek transceiver'a wyposażonego w standardowy mikrofon. Zrobiłem praktyczny test i podpiąłem Alana 100+ wyposażonego w mikrofon Maas KM-2020 i jakie było zdziwienie moich korespondentów kiedy dowiedzieli się z jakiego transceiver'a nadaję. Po porostu nie chcieli wierzyć.

Panuje błędna opinia, że transceiver'y niższej klasy nie nadają się do wykorzystania jako sprzęt bazowy czego dowodem jest sytuacja opisana powyżej. Opinie tą tworzą osoby nie orientujące się dobrze w temacie, a także operatorzy, którzy pracują już długi czas na transceiver'ach bardzo dobrej klasy. Dla nich przesiadka na sprzęt niższej klasy jest nie do przyjęcia. Wybór transceiver'a zależy od indywidualnych potrzeb danej osoby i nie da się jednoznacznie powiedzieć, że ten transceiver się nadaje do zastosowania w stacji bazowej, a tamten nie.

Jeżeli fundusze pozwalają warto zakupić droższy transceiver wyposażony w dodatkowe funkcje oraz regulacje, pracujący również w emisji SSB. Sprzęt taki pozwoli zmaksymalizować dystans przeprowadzanych łączności, a także poprawi komfort pracy operatora (lepszej jakości filtry, bardziej selektywny i czuły odbiornik, większe tłumienie między kanałowe, wbudowany S-meter itp.).

Transceiver do stacji mobilnej

Transceiver powinien być wyposażony w dobre filtry oraz w układ ANL i NB. Powinien charakteryzować się prostą, intuicyjną obsługą. Dobrze jakby posiadał funkcje zmiany kanałów w mikrofonie i był wyposażony w szybką 19. Przydatny jest też wyświetlacz kanałów z regulacją natężenia podświetlania wyświetlacza lcd lub natężenia świecenia wyświetlacza led. Warto aby transceiver był wyposażony w regulację wzmocnienia mikrofonu. Przebywając w kabinie pojazdu, w której panuje duże natężenie hałasu można zmniejszyć czułość mikrofonu i w ten sposób wyciąć z naszego przekazu hałas (szum) tła. Regulacja czułości odbiornika (Rf-gain) pozwoli zmniejszyć poziom sygnałów, które trafiają do odbiornika. Przydatna funkcja w terenie zabudowanym gdzie poziom zakłóceń oraz ilość nadających stacji jest bardzo duży.

Czułość odbiornika - jak prawidłowo dokonać porównania

Producenci w różny sposób oznaczają czułość odbiornika. Możemy spotkać się z następującymi oznaczeniami:

* 10 dB S/N lub 10 dB (S+N)/N lub 10 dB SINAD
* 12 dB S/N lub 12 dB (S+N)/N lub 12 dB SINAD
* 20 dB S/N lub 20 dB (S+N)/N lub 20 dB SINAD
* 26 dB S/N lub 26 dB (S+N)/N lub 26 dB SINAD

S - napięcie sygnału (Signal)

N - napięcie szumu w odniesieniu do wejścia antenowego transceiver'a (Noise)

SINAD - stosunek sygnału do szumu wraz z zniekształceniami (SIgnal, Noise And Distortion)

Przy odstępie:

* 10 dB (S+N)/N mamy bardzo słabą słyszalność (poziom sygnału i szumu będzie 3,16 razy większy od poziomu szumu)
* 12 dB (S+N)/N mamy słabą słyszalność (poziom sygnału i szumu będzie 3,98 razy większy od poziomu szumu)
* 20 dB (S+N)/N mamy dobrą słyszalność (poziom sygnału i szumu będzie 10,00 razy większy od poziomu szumu)
* 26 dB (S+N)/N mamy bardzo dobrą słyszalność - bez szumów (poziom sygnału i szumu będzie 19,95 razy większy od poziomu szumu)

Jeżeli dla 10 dB czułość odbiornika wynosi 1,00 uV

to przy:

* 12 dB wynosić powinna 1,26 uV
* 20 dB wynosić powinna 3,16 uV
* 26 dB wynosić powinna 6,31 uV

Zatem należy pamiętać, że nie sama wartość czułości jest ważna lecz również odstęp S/N lub S+N/N, dla której ona występuje.

Przykład:

Jeżeli odbiornik przy 20 dB S/N ma czułość 0,60 uV to odpowiadający mu odbiornik przy 10 dB S/N powinien mieć czułość 0,19 uV.

Czułość odbiornika, a odporność na modulację skrośną

Jeżeli na wejście odbiornika dostanie się bardzo silny sygnał zakłócający ulegnie przeciążeniu wzmacniacz w.cz. Sytuacja taka wystąpi również gdy odstęp od częstotliwości zakłócającej będzie duży. Wynika z tego, że odbiornik jest bardziej podatny na modulacje skrośną im większe jest wzmocnienie wzmacniacza w.cz. Duża czułość odbiornika oraz duża jego odporność na modulację skrośną nie idą w parze. Dlatego większość transceiver'ów posiada płynną lub skokową regulację czułości odbiornika. Zmniejszając czułość dwukrotnie poziom zakłóceń zmniejszy się czterokrotnie.

Niższej kalsy transceiver'y

Pracują one z emisją AM (modulacja amplitudy), czasami również FM (modulacja częstotliwości). Takie transceiver'y możemy śmiało wykorzystać w stacjach mobilnych. Będą one wystarczające do uzyskiwania informacji o sytuacji na drodze jak i do wykonywania łączności na pozostałych kanałach. Charakteryzują się niską czułością odbiornika. Małe gabaryty sprawiają, że montaż w samochodach jest bardzo łatwy. Są bardzo proste w obsłudze z uwagi na bardzo małe możliwości regulacji parametrów. Zalecane są dla osób rozpoczynających przygodę z CB radiem oraz dla niewymagających użytkowników w stacji mobilnych. Pozwalają na uzyskiwanie łączności porównywalnych do urządzeń średniej klasy.

Wyposażone są najczęściej w następujące funkcje:

Pokrętła:

* VOLUME
* SQUELCH
* CHANEL

Przełączniki:

* AM/FM

Wskaźniki:

* RX/TX
* CHANEL

Gniazda:

* DC
* MIC
* ANT
* EXT

Średniej kalsy transceiver'y

Pracują one z emisją AM (modulacja amplitudy) i FM (modulacja częstotliwości). Takie transceiver'y wykorzystywane są jako urządzenia bazowe przez początkujących operatorów oraz przez osoby potrzebujące pełnej regulacji operatorów w stacjach mobilnych. Charakteryzują się średnią czułością odbiornika, średnimi gabarytami przez co montaż w samochodach jest prosty. Najczęściej można je zamontować w standardowej kieszeni DIN. Pozwalają one uzyskać nieco większe dystanse przeprowadzanych łączności niż urządzenia klasy niższej, za sprawą lepszych parametrów.

Wyposażone są najczęściej w następujące funkcje:

Pokrętła:

* VOLUME
* SQUELCH
* SWR/CAL
* RF-GAIN
* MIC-GAIN
* CHANEL

Przełączniki:

* AM/FM
* NB
* ANL
* HI CUT
* PA
* CH
* CH 9
* CH 19
* M1...M5
* MEMORY, PROGRAM
* SCAN
* DW
* DIMMER

Wskaźniki:

* RX/TX
* METER (S/RF,MOD,CAL,SWR)
* CHANEL

Gniazda:

* DC
* MIC
* ANT
* EXT
* PA

Wyższej klasy transceiver'y

Pracują one z emisją AM (modulacja amplitudy), FM (modulacja częstotliwości), SSB (modulacja jednowstęgowa). Takie transceiver'y wykorzystywane są jako urządzenia bazowe oraz przez naprawdę wymagających operatorów, w stacjach mobilnych. Charakteryzują się wysoką czułością odbiornika, sporymi gabarytami przez co montaż w samochodach jest znacznie utrudniony. Pozwalają uzyskać maksymalny dystans przeprowadzanych łączności. Ich wadą jest trudniejsza obsługa oraz bardzo wysoka cena zakupu. Zaletami, znakomite parametry techniczne.

Wyposażone są najczęściej w następujące funkcje:

Pokrętła:

* VOLUME
* SQUELCH
* SWR/CAL
* RF-GAIN
* MIC-GAIN
* RF-POWER
* CLARIRIER
* FINE / COARSE
* CHANEL

Przełączniki:

* AM/FM/USB/LSB/CW, MODE
* BAND SELECT, (A,B,C,D,E,F)
* NB
* ANL
* HI CUT
* PA
* CH
* CH 9
* CH 19
* M1...M5
* MEMORY, PROGRAM
* SCAN
* ECHO
* BEEP
* DW
* DIMMER

Wskaźniki:

* RX/TX
* METER (S/RF,MOD,CAL,SWR)
* CHANEL
* FREQUENCY COUNTER - wyświetlacz częstotliwości

Gniazda:

* DC
* MIC
* ANT
* EXT
* PA
* S-METER
* CW KEY

KABEL ANTENOWY

Kabel antenowy ma za zadanie przekazanie energii z nadajnika do anteny (przy nadawaniu) oraz z anteny do odbiornika (przy odbiorze) zapewniając jak najmniejsze straty energii.

Do zasilania anten stosuje się kabel współosiowy (nazywany także niesymetrycznym, koncentrycznym, ekranowanym). Kabel taki charakteryzują dwie główne wielkości:

Impedancja falowa - stosunek napięcia do prądu na nieskończenie długiej linii. Dla przewodów współosiowych impedancję można wyznaczyć znając średnicę gorącej żyły oraz średnicę i materiał dielektryka. W fiderach (liniach) zasilających anteny CB stosuje się kable o impedancji 50 ohm.

Tłumienie – określa wielkość strat na jednostkę długości kabla. Zazwyczaj producenci podają tłumienie w dB na 100 m długości kabla. Wartość ta jest podana dla różnych częstotliwości. Należy pamiętać że wraz ze wzrostem częstotliwości wzrasta tłumienie kabla oraz, że wielkość tłumienia dotyczy tylko kabla fabrycznie nowego. Wzrasta ona wraz ze starzeniem się izolacji (dielektryka) oraz korozji żyły gorącej i ekranu.

W przypadku linii o długości do ok. 20 m można stosować kabel ”cienki”o średnicy ok. 5 mm np. RG 58. Jeżeli linia będzie miała długość do ok. 30 m możemy zastosować kabel "cienki" niskostratny (dielektryk wykonany jest ze spienionego PE) np. RF-5, H-155. W przypadku dłuższych linii należy (zaleca się) stosować kabel ”gruby” o średnicy ok. 10 mm np. RG 213, RF-10, H-1000, który ma znacznie mniejsze tłumienie co przekłada się na mniejsze straty nadawania i odbioru.

Przy długości linii wynoszącej 100 m tłumienie kabla:

* Belden RG-58 (cienki) wynosi 5,58 dB
* Belden H-155 (cienki) wynosi 4,50 dB
* Belden H-500 (gruby) wynosi 1,99 dB
* Belden H-1000 (gruby) wynosi 1,84 dB
* Draka RF-10 (gruby) wynosi 1,50 dB

Zasilając antenę z nadajnika o mocy 4,00 W poprzez tę linię dotrze do niej odpowiednio:

* 1,12 W (Belden RG-58)
* 2,84 W (Draka RF-10)

Jaki kabel zatem kupić ?

Odpowiedź jest prosta: najlepszy na jaki na stać. Szczególnie przy długich fiderach parametry kabla mają duże znaczenie. Zwracajmy uwagę również na gęstość oplotu (ekranu). Dobre kable posiadają gęsty oplot. W instalacjach samochodowych zalecane jest stosowanie bardzo dobrze ekranowanych kabli co redukuje występowanie zakłóceń, np. w instalacji car-audio, z uwagi na bliskie prowadzenie względem siebie kabli. Nie dajmy się zwieść reklamie – dobry kabel musi kosztować.

Aby nasza linia zasilająca działała długo i sprawnie:

* Izolujmy wszelkie połączenia i zakończenia kabla. Jeżeli pod izolację wewnętrzną dostanie się woda kabla takiego nie da się już wysuszyć i przywrócić mu poprzednich parametrów.
* Jeżeli zachodzi konieczność zmiany kierunku naszej linii prowadźmy kabel łagodnymi łukami. Minimalne promienie gięcia podaje producent w karcie katalogowej. Załamanie kabla powoduje utratę jego impedancji z uwagi na zmianę średnicy zewnętrznej dielektryka.
* Nie kupujmy kabla, który był używany.
* Obchodźmy się z kablem ostrożnie. Każde przykleszczenie, załamanie odbije się na zmianie jego parametrów. Szczególnie jest to widoczne w instalacjach samochodowych z wykorzystaniem podstawy magnetycznej gdzie przekrój kabla ma kształt płaskiej elipsy zamiast koła spowodowany prowadzeniem kabla poprzez otwory drzwiowe.

ZASILACZ


Urządzenia przewoźne są najczęściej stosowanymi transceiver'ami w stacjach bazowych. Do swojej pracy potrzebują zewnętrznego źródła napięcia o wartości 13,8 V. Wybierając zasilacz należy zwracać uwagę na:

* Wartość napięcia wyjściowego Powinno ono wynosić 13,8 V
* Wartość natężenia prądu. Dla standardowych urządzeń nadających z mocą do 4 W wystarczy zasilacz o ciągłej wydajności prądowej wynoszącej 2 A. Dla urządzeń o mocy 15 W w modulacji AM/FM i 25 W PEP w modulacji SSB ciągła wydajność prądowa powinna wynosić 6 A. Warto jednak posiadać zasilacz o troszkę większej wydajności prądowej niż wymagana. Przed zakupem zasilacza sprawdźmy w instrukcji urządzenia jaką wartość prądu ono pobiera. Dla typowej stacji bazowej wystarczający jest zasilacz dostarczający 8-10 A przy ciągłym obciążeniu.
* Zabezpieczenia zasilacza. Warto aby nasz zasilacz był wyposażony w zabezpieczenie nadprądowe, przeciążeniowe, termiczne, chroniące tranzystory mocy przed zwarciem.
* Obecność wskaźnika napięcia i natężenia prądu.
* Możliwość regulacji napięcia wyjściowego.
* Skuteczność układu stabilizacji napięcia. Przy pełnym obciążeniu zasilacza napięcie na jego wyjściu powinno utrzymywać się w granicach 13,8 V +/- 2%

Źródło: http://cbradio.devrise.com/
Odpowiedz


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości